“Wat sommige festivals, zelfs nu ze zijn gecanceld, nog bijdragen”

Ja, het tweede en derde weekend van juni is een bijzonder begrip in Hengevelde. De sierlijke Zomerfeestboog heeft een paar weken ervoor al een machtige aankondiging gemaakt. Namen van muzikanten en groepen gonzen zingend al door het dorp. In de pers wordt iedereen door alle programmaonderdelen naar Hengevelde gezogen. Tenten veroveren de feestweide. Elk jaar nog mooier en groter. Soms is de opstelling weer heel anders. In Hengevelde houden ze wel van verandering. Vaderdag vieren in de tent is het mooiste cadeau voor vaders! Muntjes zoeken door de schooljeugd in de tent. De opruimbrigade die na elke feestavond het dorp weer schoonveegt. Autocrossen aan de Kerkstraat.

Komst van een Creatieve Vakantie Camping(CVC) in het hart van Hengevelde vergroot vitaliteit van het gehele dorp

Ik wist niet wat ik las. Een nieuwe camping midden in Hengevelde. Ja er is al veel bedrijvigheid, maar een camping. In het hartje van ons dorp nog wel. En dan te bedenken dat camping Westerholt in de Hof dit jaar de poorten heeft gesloten. Moest ook even aan Herman Finkers denken. In zijn boek “Finkers op een hoop” schrijft hij een leuk stukje over kamperen. Hij heeft het over de Kampeergids ‘79. Hengevelde straat daar natuurlijk nog niet in. Hij schrijft: ”Ik heb hier een roman, getiteld Kampeergids ‘79 van de heren A. en W.B.” Hij vraagt zich af hoe die heren aan de teksten komen. Ik vraag me de ontstaansgeschiedenis van deze vakantiecamping af. Vakantie dicht bij huis is in deze cornonatijd goed voor de economie.

Het was me wel zo’n week. Je vliegt met je drone van plek naar plek. Zo volgde ik de sobere herdenking bij het oorlogsmonument bij de kerk. Overdag brachten al veel mensen, groot en klein, een prachtige bloemenhulde voor alle slachtoffers van oorlogen. Thomas Hofmeijer blies ingetogen “the last post”. De digitale speech van Burgemeester Ellen Nauta had een prachtig opbeurend verhaal voor Hengevelde. Zij refereerde aan een boek van Rutger Bregman “de Correspondent vooruitgang”. Hij schrijft: ”De meeste mensen deugen. Je moet anders kijken naar het gedrag van mensen. In elk mens schuilt goedheid. De behoefte aan liefde en vriendschap is sterker dan verlangen naar haat en geweld.” Dat is klare taal! De behoefte aan vriendschap en contact is het medicijn tegen de Coronaziekte. Wat willen we er weer graag uit. Intelligent thuiszitten begint ons te vervelen. De zolder is eindelijk opgeruimd. Veel ongebruikte spullen werden begraven bij Bruins en Kwast in Goor. Het tuintje was al vroeg “voorjaar klaar”. Dat eindeloze puzzelen begint ook eentonig te worden. Alle oude programma’s van “TV historie” hangen ons de keel uit.

Alle fietsroutes rond Hengevelde zijn al befietst. Stiekem hoop je onderweg vrienden tegen te komen om op gepaste afstand een babbeltje te kunnen maken. Natuurlijk fietsen en wandelen is ook een sport. Maar komt er eindelijk weer groen licht voor het beoefenen van sport in Hengevelde?

Afgelopen zondagmiddag van 11.00 tot 13.00 uur was er een speciaal Hengevelds programma op Hofstreek.fm. Het programma “Rondom 12” werd gepresenteerd door Paul Wegdam. Een uitzending om het “binnenzitten” te “versieren” met mooie muziek en treffende teksten!
De organisatie van de zomerfeesten zal het een primeur vinden. Zoveel talenten bij elkaar op de radiobühne in een programma van 2 uur. Welk artiestenbureau krijgt dat nou voor elkaar? Wat dat betreft kun je Paul Wegdam wel swingende zaken laten regelen. Zijn sonore rustige stem en fluwelen handen weten heel goed wat hij wil.

Eindelijk zag ik weer wat mensen. Ongewone bedrijvigheid in een troosteloze stille week. Lachende kinderen speurend in de rondte. Hard geschreeuw, hier is er weer een! Gô wat mooi. Ik naar buiten. Er was een heuse berenjacht gaande in Hengevelde. Kinderen die voor het eerst in de lente naar buiten mogen vol van enthousiasme en energie. Uit Artis was een beer ontsnapt! Zoek, zoek, zoek. Op verschillende vensterbanken keken diverse beren turend naar nieuwsgierig zoekende kinderen. Op zolder vond ik nog een knuffelbeer van mijn zoon. Gelijk bleef een gezinnetje staan. Mijn beer had contact. Ze zwaaiden naar mij! De lachend enthousiaste kinderen maakten mij erg vrolijk. Dat liep zo de hele middag. De dag kon niet meer stuk.

“De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft. Het leven is de moeite waard. Met soms wel wat verdriet, maar met liefde, geluk en plezier in’t verschiet”. Ik moest even denken aan dit liedje van Willeke Alberti. Zo treffend en zo echt.

Pagina 1 van 7